अक्षरास हसू नये

रिपू दमनाचा आई भवानी आम्हाला वर दे

2012-03-11T00:03:00.000+05:30

गेल्या काही दिवसात अनेक जुने सिनेमे व नाटकं पाहण्याचा योग आला : वासुदेव बळवंत फडके ,घाशीराम कोतवाल, रायगडाला जेव्हा जाग येते ,हि श्रींची इच्छा ,इथे ओशाळला मृत्यू ,रणांगण ...आणि २२ जुने १८९७

"गोंद्या आला रे ...गोंद्या आ ..ला रे"
२२ जुने १८९७ मधील हे शब्द ऐकले कि अंगा वर एक विचित्र शहारा असा येतो...उसळून येते रक्त .....

" धुमसतात अजुनि विझल्या चितांचे निखारे
अजून रक्त मागत उठती वधस्तंभ सारे "

शंभर वर्षान वर उलटून गेली तरी अजून परिस्थिती काही फार वेगळी नाही ... गोरे जाऊन काळे आले ... एवढाच काय तो फरक.. आज असे "रँड" सर्वत्र दिसताहेत .. चाफेकर मात्र विरळच .. कधी कधी वाटतं .. व्यर्थ गेलं ह्या वीरांच बलिदान .. वासुदेव बळ वंतानी सांगितलेले शेवटचे शब्द हि तंतोतंत तसेच खरे होत आहेत...

" आम्ही ती स्मशाने ज्यांना, प्रेत ही ना वाली
अरे पुन्हा आयुष्यांच्या पेटवा मशाली ! "

नपुसक मराठे दिल्लीत जाऊन कुठल्या इटालीयन बाई चे तळवे चाटताहेत .. शिवाजी तानाजी ची वंशावळी सांगणारे आज इतिहास विसरून मुजरे करताहेत यवनांचे ! दळभद्री नार्या "मातोश्री " सोडून इटा लीयन झगे धुतो आहे ... राज्यात अनेक पिसाळ लेले "सूर्याजी " आणी माजलेले "भुजबळ" स्वतः च्या पिल्लांना घेवून मोकाट फिरत आहेत .. वाघाच्या पिल्लांवर भुंकण्याची हिम्मत करत आहेत ...
बाहेरील अनेक बांडगुळं आमच्या भूमिपुत्रांना लुटत आहेत आणि "कृपा " करून करोडो जमवत आहेत ..
महाराष्ट्रातील युवक मात्र झिंगलेल्या अवस्थेत निद्रस्थ आहे ... गाणी - बजावणी -नाच - सासू सुनेच्या रडक्या सिरिअल्स - फेसबुक ह्या मध्ये मश्गुल आहे ...

"आसवेच स्वातंत्र्याची आम्हाला मिळाली
अरे पुन्हा आयुष्यांच्या पेटवा मशाली "

नुसत्या शिवजयंती उत्सवाच्या मिरवणुका काढून बाकीचे वर्षभर "येरे माझ्या मागल्या " असे करून उपयोग नाही ... नव्या समाजाची .. नव्या राष्ट्र निर्माणाची ... महाराष्ट्र निर्माणाची ज्योत तेवत ठेवणे महत्वाचे आहे !
क्रांती चे निखारे धग-धग तील आणि वणवे पेटतील ... लवकरच हि झोपलेली युवा शक्ती जागी होईल.... आणि बोथट झालेल्या ..गंजलेल्या तलवारिना धार लावेल ...यवनांना परतवून लावेल... माजलेल्या राज्य कर्त्यांना जागा दाखवेल ...
अश्या नव्या महाराष्ट्र निर्माणाचे ,राष्ट्र निर्माण करण्याचे व्रत घेणाऱ्यांसाठी अनेक शुभेच्छा आणि आई जगदंबे समोर प्रार्थना

आई आंबे जगदंबे जातो सत्कर्मी ..जयदे

रिपू दमनाचा आई भवानी आम्हाला वर दे

आम्हा नाही तुझ वाचोनी कोणी जगी आसरा

पुण्य पतनी धर्म बुडविला रँडा ने सारा

रिपू दमनाचा आई भवानी आम्हाला वर दे !

जिप्सी

2012-03-03T12:21:00.000+05:30

एक जिप्सी आहे माझ्या खोल मनात दडून

होते बोलत पंतोजी उग्र रोखून नजर
पण ठरेचना मन चार भिंतीच्या जगात
उडे खिडकी मधून दूर दूरच्या ढगात
झाडे पानांच्या हातांनी होती मला बोलावीत

कसे आवरावे मन ? गेलो पळून तिथून
एक जिप्सी आहे माझ्या खोल मनात दडून

आणि पुढे कशासाठी गेलो घर मी सोडून ?
सारी सारी सुखे होती , काही नव्हतेच न्यून
पण खोल खोल मनी कुणी तरी होते दुः खी
अशा सुखात असून जिप्सी उरला असुखी

वातासावे त्या पळालो सारे काही झुगारून
एक जिप्सी आहे माझ्या खोल मनात दडून

घर असूनही आता घर उरलेले नाही
चार भिंतींची जिप्सीला ओढ राहिलेली नाही
कुणी सांगावे ? असेल पूर्व जन्मीचा हा शाप
घडी सुस्थिरपणाची विसकटे आपोआप ...

कुणी तरी साद घाली दूर अनंतामधून ..
एक जिप्सी आहे माझ्या खोल मनात दडून

कवी मंगेश पाडगावकरांची १९५२ साली लिहिलेली .. " पाडगावकर " शैलीत नसलेली जिप्सी ह्या कविते तील काही निवडक ओळी ! ( हि कविता सुधीर मोघ्यांनी लिहिली आहे असे कोणी सांगितले तरी नक्की विश्वास बसेल !)

क्विक मार्च

2012-02-29T16:49:00.002+05:30

मार्च महिना एकंदरीत बराच व्यस्त व महत्वाचा ठरणार आहे ! क्रिकेट , राजकारण , अर्थ व्यवस्था ह्या सर्व स्थरा वर घटना अपेक्षित आहेत ...
उत्तर प्रदेशातील निवडणूक प्रचार १ तारखेला संपला कि राजकीय ढवळा-ढवळी ला सुरवात होईल.
उत्तर प्रदेश विधान सभा निवडणुका देशातील अनेक समीकरणे बदलणार्या ठरतील असे वाटते . शेवटचा व ७वा टप्पा ३ मार्च ला उरकला कि देशाचे लक्ष ६ मार्च च्या मतमोजणी व निकाला कडे लागलेले असेल. महाराष्ट्रात भाजप शिवसेने ला राम राम म्हणण्याच्या तयारीत आहे ! नासिक , मुंबई व इतर महापौर पदाच्या निवडणुकीत बरेच से चित्र स्पष्ट होईल.
राजकारण आणि देशाच्या अर्थ कारणा साठी संसदेचे अर्थ संकल्पीय अधिवेशन अतिशय महत्वाचे ठरू शकेल.

२ मार्च चा ओस्ट्रेलिया-श्रीलंका सामना हा भारताच्या क्रिकेट साठी महत्वाचा ठरू शकतो. ८ तारखेला होळी च्या दिवशी लोक कोणाच्या नावाने बोंबा मारतील हे ह्या सामन्या वर अवलंबून आहे !

५ ते १६ मार्च ह्या कालावधीत : केंद्रीय अर्थसंकल्प , महाराष्ट्रातील महापौर पदाच्या निवडणुका , उत्तर प्रदेशातील विधान सभा निवडणुकांचे निकाल , क्रिकेट च्या सी बी कप ( ऑस) व एशिया कप ( बांगलादेश) ह्या स्पर्धा , होळी, धुळवड, रंगपंचमी .. आणि पुढे २३ तारखेला पाडवा ... बोलता-बोलता पुढचे वर्ष उभे राहणार .. असा मार्च घोड दौड करणार आहे ! व्हा तैयार !

किंगफिशर ची साहित्याला देणगी

2012-02-27T16:20:00.000+05:30

किंग फिशर हि खरं म्हणजे माझी आवडती एअर लाईन होती ... तिथे अनेक युवकांना आणि मनानी सदैव तरुण असणार्यांना "एयर " हि मिळायची आणि "लाईन" हि..
इंडिअन ऐअर लाईन्स आणि जेट च्या "बर्ण्यान" पुढे लाल , तंग स्कर्ट मधील किंगफिशर च्या हवाई सुंदर्या नावाला साजेश्या होत्या. तेवढ्या साठी अनेक मंडळी प्रवासाचे बेत आखायची ... किंगफिशर च्या हवाई पर्यांची फिगर बघत , टीव्ही च्या पडद्या वर दिसणाऱ्या दाढीवाल्या गलीच्च्छ मल्या कडे दुर्लक्ष करणे सहज शक्य होते. २००४ - २००८ पर्यंत किंगफिशर चं भाडं हि अगदी माफक असायचं ! बहुतेक म्हणूनच किंगफिशर ची आजची स्थिती उद्भवली असावी ! आज किंगफिशर बुडीत निघाली आहे त्याचे दुखः आहेच पण त्या मुळे पुणेरी मराठी ला अनेक शब्द प्रयोग भरभरून मिळाले आहेत ह्यात आनंद हि आहे ! मराठीत आलेले काही नवे शब्दप्रयोग ...

सदैव किंगफिशर मध्ये बसलेला इसम = बाता मारणारा एखादा "सोश्यल एक्स्पर्ट " , नेहमी २०००० फुटावरून उडणारा एक किडा
उदा : अण्णू परांजप्या सदैव किंगफिशर मध्ये बसलेला असतो !

"के एफ" गिरी करणे : माहिती नसताना धंद्यात पडणे , नाक खुपसणे ,माहिती नसताना एखाद्या विषयावर बोलणे
उदा : अण्णू परांजपे चा लबाड मुलगा दिवस-रात्र ट्विटर आणि फेसबुक वर "के एफ गिरी " करत असतो !
संबंधित शब्द प्रयोग : झारापकर गिरी करणे : उगाचच झेपत नसलेले काम हाती घेणे
( क्षितीज झारापकर : कुप्रसिद्ध गोळा बेरीजकार)

धंद्या चा किंगफिशर होणे= बुडीत निघणे
उदा : अण्णू गोगट्या च्या दुकानाचे किंगफिशर झाले !

किंगफिशर सारखी लाल करणे = काही कारण नसताना उगाचच पुढे पुढे करणे
उदा : रानड्यांची सोनाली नेहमी सार्वजनिक समारंभात सगळीकडे किंगफिशर सारखी लाल करत असते !

किंगफिशारी ( ठाकरी भाषे प्रमाणे) : नुसती बोलबच्चन गिरी करणे , वायफळ चर्चा करणे
उदा : अमेरिकेतील लेले आणि पुण्याचे परांजपे हे पुणे म न पा च्या होऊ घातलेल्या निवडणुकांन बद्दल ..डेक्कन जिमखान्या वर अर्धी- अर्धी कॉफी चेपत किंगफिशारी करत होते !

किंगफिशर : भरपूर मेक अप व खलास टंच कपडे घातलेलेली तरुणी
उदा : अरे दिलप्या ...तो पक्या म्हणत होता फर्ग्युसन ला आणि बी एम ला निस्ता किंगफिशर चा घोळका असतो !

एक म्हण :
नावाची टीचर... आहे खरी किंगफिशर
अर्थ : विषयाचे ज्ञान नसलेली , पण चांगली फिगर असलेली आणि टंच कपडे घालणारी एखादी शिक्षिका / लेक्चरर

आज मराठी भाषा दिवस

2012-02-27T11:41:00.001+05:30

आज मराठी भाषा दिवस ... माझ्या मनातलं विदेश यांच्या लेखन प्रपंच वरील चार ओळीतून व्यक्त होत आहे

सुरेख उत्तम वा वा छान
म्हणत वाहवा करू -
जमेल तेथे मायमराठी
आपण जवळ करू !

                                          मराठी निवेदक वदला- हाऊ नाईस !
                                          मराठी अभिनेता कण्हला- गुड आयडिया !
                                          मराठी नटी किंचाळली- वॉव फॅंटॅस्टिक !
                                          मराठी परीक्षक ओरडला- ब्राव्हो सुपर्ब !
                                          मराठी नेता गरजला- व्हेरी गुड !
                                          मराठी जनता म्हणाली- गुड, छान !
भ्रमिष्ट ठरलो मी अभिमानी

आज मराठी भाषा दीन
आज मराठी भाषा दिन !

त्याला जीवन ऐसे नाव

2012-02-24T22:55:00.000+05:30

दोन घडी चा डाव ..
त्याला जीवन ऐसे नाव
जगताचे हे सुरेख अंगण
खेळ खेळूया सारे आपण
रंक आणिक राव

माळ यशाची हासत घालू
हासत हासत असेच झेलू
पराजयाचे घाव
झेलुया पराजयाचे घाव
त्याला जीवन ऐसे नाव

परिस्थिती

2012-02-23T23:43:00.000+05:30

माणसावर परिस्थिती कधी कधी इतकी वाईट येते कि,
'हा माणूस तुटून जाईल कि काय?' अशी भीती निर्माण होते.
सगळे मार्ग बंद होतात,वाट दिसेनाशी होते,
मिळालाच एखादा मार्ग तर त्या मार्गातल्या काट्यांतून रक्तबंबाळ झाल्यावर 'तो मार्ग चुकीचा होता'
याची प्रचिती येते....'दुष्काळातला तेरावा महिना म्हणजे काय ते कळतं'
आठवण,दु:ख,गरिबी,अपयश हे सगळे गुंड एकाच वेळी एकाच माणसावर चाल करून येतात.
सगळं काही निराशवादी झालं कि, 'आता काही इलाज नाहीयेय' याची खात्री आधीच झालेली असते.
अश्या परिस्थितीत थोड्या वेळासाठी स्वतः त्या सर्व परिस्थितीतून बाहेर उभा राहायचं,
आणि
उभं राहून परिस्थितीचे टाळ्या वाजवून कौतुक करायचं...
खरंच परिस्थिती कधीकधी 'Standing Ovation' साठी हकदार असते..
म्हणायचं कि,
"वाह.....परिस्थिती यावी तर अशी यावी....
एखाद्याची गळचेपी करावी तर अशी करावी....कोंड करावी तर अशी करावी.
एक मार्ग...एक मार्ग मोकळा नाही सोडायचा."
आणि परिस्थितीचे टाळ्या वाजवून कौतुक करून झालं कि,
शेवटी स्वतःच स्वतःचं कौतुक करायचं कि,
"आपल्याकडे गमावण्यासारखं इतकं काय काय होतं,
आपल्याला झुकवण्यासाठी परिस्थितीला पण इतके कष्ट करावे लागले.
आपणही इतके अफाट आहोत..."
दु:खाच्या दरबारात वास्तव आणि मृगजळ उघडं पडतं....

व पु

हवाहवासा वाटणारा एकटेपणा

2012-02-22T23:35:00.000+05:30

माणसाचं मनच मोठं विचित्र...

त्याला एकटेपणा नकोसा असतो... पण जास्त गर्दी झाली ना, मग ती माणसांची असो की विचारांची, तो स्वतः एकांताच्या शोधात निघतो...

कितीही नाही म्हटलं ना तरी जीवनाचा अर्थ त्याला त्या एकांतातच मिळतो... कारण गर्दीत जरी तो स्वतःला हरवायला शिकत असला ना तरी एकांतात तो स्वतःला सापडायला शिकतो... अन तसं बघितलं तर एकटा नसतो कोण हो... सगळे एकटेच असतात... सोबती मिळतात ते फक्त काही क्षणांपुरते... कारण प्रत्येकाच गंतव्य वेगळं असतं... अन ज्याच त्याचं गंतव्य आलं ना की मग ते त्यांच्या स्वतंत्र वाटेवर निघून जातात... अन मागे राहतो फक्त आपण... 'एकटेच' !!!

व पु

अहंकाराचा पहारेकरी

2012-02-20T19:10:00.000+05:30

कुणाशीही मतभेद झाले, संघर्ष झाले की शब्दांची निर्यात थांबली. प्रथम प्रथम संवाद करावासा वाटतच नाही. कालांतराने ज्याच त्याला जाणवत की रागाची धार बोथट झाली आहे. मग काही माणसांना स्वताचाच राग येतो. आपली शत्रुत्वाची भावना कमी होते ह्याचा अर्थच काय?

वैरभावनेतली सहजता संपते आणि मग जाणिवेने शत्रुत्वाची भावना जोपासली जाते. ज्या कारणासाठी एखाद्या व्यक्तीशी एके काळी मैत्री झाली होती ती कारणे, त्याची ती गुणवत्ता आणि सौख्यात घालवलेला भूतकाळ, आमंत्रण देत राहतो, पण अहंकाराचा पहारेकरी फाटक सोडायला तयार नसतो. तो तुमची निर्भत्सना करत राहतो.

त्या कोण्या एका व्यक्तीकडे पुन्हा तुझ मन धावतच कस? हा एकमेव प्रश्न, अहंकार विचारत राहतो. मग अट्टाहासाने वैर जोपासले जाते. अट्टाहासाने संगोपन केलेले वैर जास्त थकवते. ही सहनशक्तीची कसोटी असते. ह्याचाच जास्तीचा थकवा असतो.

पण एकदा का ते फाटक पुन्हा उघडले की अहंकाराची शक्ति कमी होत जाते. त्या र्मैत्रित शब्दांचा प्रवास सुरु झाला की अधून मधून तो पहारेकरी गस्त घालतो. स्वताची लाज वाटते. पण इथेही पुन्हा शब्द विलक्षण जादू करतात. अहंकार, भीड़,संकोच,अबोला.... ही एक एक वस्त्र उतरवली जातात..... फाटक कायमचे उघडले जाते.

वपुर्झा -- व. पु. काळे

मराठी पण भारतीय

2012-02-18T14:50:00.000+05:30

मी भारता बाहेर अनेक वर्षे राहीलो . तिथे माझी ओळख फक्त भारतीय म्हणून होत होती. पण खरं तर माझ्या खर्या "स्वतः " ची ओळख हि मला माझ्यातील संस्कृतीतूनच जाणवत होती. मी भारतीय आहे हे मला माझ्या तील मराठीपणा तूनच जाणं वत होतं !
हि सांस्कृतिक जडण घडण : मग ते ग दि मा , पु ल, व पु असोत किंवा एखादे बडबड गीत असो, ज्ञानबा -तुकाराम - एकनाथांचे एखादे लहानशा ओवी मध्ये लपलेला जीवनाच अर्थ असो किंवा सुधीर मोघे ,संदीप खरे सारख्या एखाद्या कवीच्या काळजाला लागलेल्या दोन ओळी असोत ... माझे भारतीयत्व मला माझ्या भाषा-संस्कृती मुळेच जाणवते.
मला माझ्या संस्कृतीशी - आवडणार्या भाषेशी एकनिष्ठ राहून स्वतः ची ओळख भारतीय म्हणून सांगण्याची मुभा आहे . मग मी मराठी असेन , बंगाली असेन , गुजराती असेन किंवा आणिक कोणी .. त्या त्या भाषा संस्कृती शी एकनिष्ठ राहून हि मी भारतीय म्हणून अभिमानाने ओळख सांगू शकतो ... हे असे आहे म्हणून ह्या अनेक रंग- रूप- वेश- भाषेत , विविधतेत भारतीय असल्याची एकता आहे .
मला माझ्या भाषा-संस्कृती शी प्रेमाने ,आनंदाने एकनिष्ठ राहण्याचे स्वातंत्र्य इथे आहे .. त्या सांस्कृतिक स्वातंत्र्याचा आनंदाने, बेडर पणे उपभोग घेणार्यांची मांदियाळी म्हणजेच स्वतंत्र भारत !
माझ्यातील "मराठी पण " हे मला एक भारतीय असल्याची जाणीव करून देत आहे.
आणि ...बहुतेक म्हणूनच मी भारतीय आहे.

महाराष्ट्रातील महत्वाच्या निवडणुका

2012-02-16T11:57:00.000+05:30

१६ फेब ला होणार्या नगरपालिका निवडणुका ह्या महाराष्ट्रातील राजकारणात महत्वाच्या ठरणार आहेत. २००५ साली स्थापन झालेला पक्ष " महाराष्ट्र नवनिर्माण सेना " हा महत्वाची भूमिका बजावणार आहे.
राज ठाकरे सारखे युवा पण कसलेले मजबूत नेतृत्व महाराष्ट्रा ला मिळत आहे. म न से हा दूरदृष्टी असलेला पक्ष आहे. खंबीर नेतृत्व आणि समाजकारण समजणारा पक्ष आहे.
२०१४ साली होणार्या विधानसभा निवडणुकांची नांदी महापालिकेच्या निवडणुकांन मधून होणार आहे. पुणे , नासिक , ठाणे आणि मुंबई मध्ये मनसे आपले आस्थित्व दाखवून देईल.
मोडकळीस आलेले जुने पक्ष आणि सेना यांना लवकरच त्यांची जागा दिसेल. नावानी " राष्ट्रवादी " पण अस्सल "जातवादी" पक्ष आज ना उद्या त्याच्या सीमित वर्गा पुरता उरेल. राष्ट्रीय पातळी वर भाजप आणि काँग्रेस , तर महाराष्ट्रात मनसे असे झाले तर नक्कीच महाराष्ट्राचे आणि राष्ट्राचे भविष्य उज्ज्वल असेल ह्यात काहीही शंका नाही.

आज होणार्या निवडणुकीत , मनसे हा एक मुख्य पक्ष म्हणून पुढे येईल . सत्तेचे समीकरण करताना मनसे कडे दुर्लक्ष करून कुठला हि पक्ष सत्ते वर येणे अवघड आहे. मनसे ची घोड दौड २०१२ च्या महानगर पालिके च्या निवडणुकीतून सुरु होईल हे नक्की.
युवा आणि कसलेले नेते राज ठाकरे हे महाराष्ट्राचे भविष्य आहे. त्यांना अनेक शुभेच्छा !

"गोळा बेरीज" माझी प्रतिक्रिया

2012-02-10T18:58:00.001+05:30

" गोळा बेरीज " पाहून आलो ... प्रतिक्रिया देणे अवघड वाटते आहे .. पण प्रयत्न करणार आहे...

आतुरतेने ह्या सिनेमा ची वाट पाहत होतो ... त्या मुळे थोडंसं हिरमुसले पण जाणवतंय .

अपेक्षा भंग झाला असं म्हणणं बरोबर नाही ...कारण पुलंचं साहित्य इतकं वजनदार आहे कि वेळ फुकट गेला असं वाटलं नाही.

राव साहेबांच्या भाषेत सांगायचे झाले तर " ह्या क्षितीज झारापकर नावाच्या दिग्दर्शकाने उगाचच उंटाच्या बुडाला शिवण्याचा प्रयत्न केला आहे. सुमार दर्जा च्या ह्या दिग्दर्शकाने हे शिवधनुष्य का हाताळले हे कोडं आहे. त्याने कुठल्या तरी चांगल्या गुरु कडे जाऊन त्यांचे पाय धरावे आणि शिक्षणास सुरवात करावी हे बरे ! "

दोन आयटम नंबर ह्या सिनेमात टाकण्याची काय गरज होती हे समजले नाही. त्यांचा दर्जा हि टुकार होता..

एखाद्या शाळकरी मुलांनी पटकथा आणि दिग्दर्शन केले आहे काय असं सारखं सिनेमा पहाताना वाटत रहातं. कास्टिंग बद्दल बोलायचे झाले तर मूळ लेखकांनी वर्णन केलेल्या व्यक्ती रेखा आणि निवडलेले कलाकार ह्यात खूप फरक वाटला.

सुबोध भावे ने केलेला नंदा प्रधान आवडला.

सखाराम गटणे हा "एकारांत" बावळट आणि उंच वाटतो ... तो तसा पुलं नि व्यक्ती रेखान्कला नाहीये. तो गहूवर्णी , बुटका हवा होता.

सतीश शहा नि पेस्तोन काका हे गुजराती शेठ सारखे रंगवले आहेत.. त्यांना एक ब्रिटीश वळण हवे होते.. शिवाय ते जरा बारीक हवे होते. ( मल्लिकार्जुन मन्सूर यांच्या सारखं )

हरितात्या तर एकदम काहीच्या काहीच वाटले ... टोटल फेल

दिलीप प्रभावळकर सारखा जेष्ठ कलाकार हि अंतू बरवा सारखी व्यक्ती रेखा रंगवताना कमी पडला असे जाणवते .. त्याचे बोलणे मुंबई च्या "कोकणी" चाकरमान्यान सारखं वाटतं .. खरा अंतू बरवा हा "कोकणस्थी " थाटाने बोलतो ...

मोहन आगाशे म्हातारा म्हणून ठीक आहे पण "चितळे मास्तर " म्हणून बरा वाटला नाही. चितळे मास्तरांचा सोज्वळ पण ह्या माणसाच्या चेहर्या वर दिसत नाही.

राव साहेब हे व्यक्ती चित्र काही जमले नाही असं मला वाटलं...केवळ चांगल्या डायलॉग मुळे ते निभावून गेले आहे.. गदिमा मात्र छान वाटले !

नारायणा चे काम चांगले झाले आहे .. बबडू हि मस्त झाला आहे. नामू परीट हि दाद घेवून जातो !

प्रसाद ओक , पुष्कर श्रोत्री हि छोटेसे रोल छान करून जातात.

पण सिनेमात सुसूत्रता जाणवली नाही... एखादी डॉक्यूमेंटरी म्हणावी एवढी हि सुसूत्रता ह्या दिग्दर्शकाला साधता आली नाही.

पार्श्व संगीत हे फार वाईट होते आणि भडक होते ... तांत्रिक दृष्ट्या हे संगीत काही डायलॉग खाऊन टाकत होते. एकंदरीत संगीत हे लो बजेट आणि हौशी लोकांनी केले असावे असे वाटते.

पुल प्रेमींच्या एकंदर अपेक्षा खूप असणे साहजिक होते, त्या अपेक्षा भंग होणे हे हि समजू शकतो ...पण हा सिनेमा अपेक्षा भंग होण्या च्या पायरीवर हि पोहोचू शकला नाही असे मला वाटले.

खुशीची फकिरी

2012-02-08T14:35:00.000+05:30

हि खुशीची फकिरी फार अजब असते ..हि न उतरणारीच भुतं ...

कोणाच्या जीवनाला चौकट मानवते .. कुणाचे जीवन रांगोळीच्या कणा सारखे विसकटण्यातच रमतं ...

रांगोळी चा प्रत्येक कण जिथे पडेल तिथे आपला रंग घेवून पडतो. तशी हि माणस जिथे जातील तिथे आपला रंग टाकतात.

घरच्या चौकटीत, शिस्तशीर समाजाच्या चौकटीत त्या रंगाचा जुळता रंग नाही सापडत त्यांना .. मग आपल्याशी जमणारा रंग शोधीत हिंडतात ... ह्या माणसांची कुळ निराळी कुळाचार निराळे !

आवश्यक गरजा सुटत नाहीत ... कितीही चुकवायच्या म्हणल्या तरी जीवनाच्या चौकटी चुकत नाहीत ... म्हणूनच असल्या प्राणांची फरफट चालू असते !

सभ्य संस्कृती समाजातल्या स्थानाची शिष्ठाचारांची कसलीही कुंपण त्यांना आड येत नाहीत ..
मनाची कवाडं सताड उघडी टाकून हिंडणारी हि माणसं .. पहाणार्यांनी काय पहायचे ते सरळ पहावं डोकावून ..

भल्यांना लंगोटी आणि नाठाळा ला काठी ! हाच अगदी साधा सूत्र मंत्र !
....
....

काही काही हस्तस्पर्शच असे असतात कि त्यांच्या हातात कण्हेर हि गुलाबा सारखी वाटते !

रावसाहेब ( पु ल ) मधून

गोळा बेरीज

2012-02-06T22:29:00.000+05:30

पुलं च्या साहित्या वर आधारित " गोळा बेरीज " हा मराठी चित्रपट १० फेब ला येतो आहे .. आणि तो पहाण्या साठी मी अतिशय आतुर आहे... फर्स्ट डे फर्स्ट शो पहायला मिळाला तर उत्तम ..
ह्या सिनेमा बद्दल मिळालेल्या माहिती नुसार काही खटकलेल्या गोष्टी .. अजून सिनेमा बघितला नाहीये पण खालील व्यक्ती रेखा आणि त्या साकारणारे काही कलाकार आश्चर्य कारक वाटतात .

नंदा प्रधान : सुबोध भावे ... ( मला नेहमी सचिन खेडेकर हा नंदा प्रधाना सारखा वाटत आला आहे ) सुबोध भावे ला हा रोल का दिला हे माहित नाही ... सचिन खेडेकर हाच खरा नंदा प्रधान !

हरी तात्या : ( मला दामू अण्णा मालवणकर यांच्या सारखे हरितात्या वाटतात ) .... रोल कोणी केला आहे ते माहित नाही ... पण हरी तात्यांचे काऊस्टूम जरा अधिक आणि मौडर्न वाटतात !

पेस्तोंजी : सतीश शहा ( मला पेस्तोंजी हे बारीक आहेत असे वाटते .. सतीश शहा फार जाड आहे ह्या रोल साठी पेस्तोन काका हे बारीक होते .. त्यांची बायडी हि त्यांच्या पेक्षा उंच होती ... त्याना एक ब्रिटीश वळण होते ) सतीश शहा हा नुसता गुजराती शेठ वाटतो ... पेस्तोन काका असे नाहीत !

रावसाहेब : कोणी केला आहे माहित नाही .. पण राव साहेब ग दि मां सारखे डोळ्या समोर उभे आहेत .. तांबूस गोरा वर्ण , उंचपुरे, कन्नडी वळणाचे धारदार बोलणे आणि वागणे !

अंतू बरवा ( माझं आवडतं व्यक्ती चित्र ) : दिलीप प्रभावळकर ठीक आहे पण ... प्रसाद सावरकर हेच फक्त अंतू बरवा करू शकतात असं माझं मत आहे

चितळे मास्तर : मोहन आगाशे ... मोहन आगाशे सारख्या क्रूर दिसणार्या माणसाला चितळे मास्तर बनवणे हि सर्वात मोठी चूक आहे असे मला वाटते ... बघू हा नाना फडणवीस काय करतोय ते !

गटणे : दुष्यंत वाघ नावाच्या एका मुलाला हा रोल मिळाला आहे जो खूप आधुनिक वाटतो आणि आमच्या गटण्या सारखा बिलकुल भासत नाही ... माझ्या डोळ्या समोरचा गटणे हा बुटका, गहूवर्णी , गोल चेहर्याचा आहे ..

बबडू , गजा खोत , भय्या नागपूरकर कोण करत आहेत माहित नाही पण त्यांना भेटण्याची उत्सुकता आहे

पुष्कर श्रोत्री आणि प्रसाद ओक यांची कामे पाहण्यास उत्सुक आहे.

निवडक रावसाहेब

2012-02-02T15:17:00.001+05:30

एखाद्या माणसाची आणि आपली वेव्लेन्ग्थ का जमावी आणि एखाद्याची का जमू नये .. ह्याला काही उत्तर नाही. पंधरा- पंधरा वीस- वीस वर्षाच्या परिचयाची माणसं असतात .. पण शिष्टाचाराची घडी थोडीशी मोडण्या पलीकडे त्यांचा आणि आपला कधी संबंधच जात नाही .. त्यांच्या घरी जाणं होतं , भेटणं बोलणं होतं , पण भेटी झाल्या तरी मनाच्या गाठी पडत नाहीत.

आणि काही माणसं ... आगदी क्षणभरात जन्म जन्मांतरीच नातं असल्या सारखा दुवाद साधून जातात वागण्यातला बेत शुद्ध पणा अगदी क्षणार्धात नष्ट होतो. तिथे स्थलभिन्नत्व आड येत नाही , पूर्व संस्कार , भाषा , चवी, आवडी निवडी .. कशाचाही आधार लागत नाही ... सुत जमून जातं आणि गाठी पक्क्या बसतात !

बेळगावच्या कृष्णराव हरिहरांची अशीच गाठ पडली .. त्यांना सर्व लोक रावसाहेब म्हणायचे ...

हि रावसाहेबी त्याना सरकार नी बहाल केली नव्हती .. जन्माला येतानाच ते ती घेवून आले होते .. शेवट पर्यंत ती सुटली नाही !

काही माणसांची वागण्याची तर्हाच अशी असते कि त्यांच्या हाती मद्याचा पेला देखील फुलतो आणि काही माणसं दुध देखील ताडी प्यायल्या सारखे पितात ..
रावसाहेब शौकीन होते पण वखवखलेले नव्हते ..जीवानात त्यांनी दुर्दैवाचे दशावतार पाहिले .... पण उपाशी वाघ हा काय आपली चाल मरतुकड्या कुत्र्या च्या वळणावर न्हेईल ?

निवडक हरितात्या

2012-02-02T00:34:00.000+05:30

हरितात्या आम्हाला शिवाजी, तानाजी , समर्थ ,तुकाराम वैगरे मंडळींना हे असे भेटवून आणायचे ...
वर्गातला इतिहास मला कधी आवडला नाही आणि कळला हि नाही ...त्यात सन होती .. हरीतात्यांचा इतिहास सानांच्या गणितात गुंतला नव्हता .. तो हरीतात्यान इतकाच जिवंत होता...
हरीतात्यांनी इतिहास हा भूतकाल वाचक क्रीयापादानी दूर न्हेलेला नव्हता .. असं वाटायच कि नुकतेच भेटून आलेत छत्रपतींना.. आज लक्ष्यात येतं ... त्यांचा त्या गोष्टीतला मी म्हणजेच ती इतिहास नावाची अज्ञात व्यक्ती !
प्रत्येक प्रसंगी हरितात्या त्या तिथे कसे हजर होते ? हा विचार लहानपणी आमच्या डोक्यात कधी शिरला नाही आणि मोठे पणी आम्ही त्यांना त्या जागृत समाधी तून कधी बाहेर काढलं नाही

माझं बालपण इतिहास जमा झालं ... घरातली करती माणसं हि दृष्ट लागून जावी तशी गेली ....आजोबा आज्जी गेली ... वडील गेले .. घरचे नात्या गोत्यातले लोकही आता परके झाले आहेत ... हरीतात्या कुठे गेले कोण चौकशी करतोय ..
पण कधी कधी पाठीलाही डोळे फुटतात आणि त्यात काचांच्या फुटक्या तुकड्यात जशी खूप प्रतिबिंब लक्षात यावीत तशी जिव्हाळ्या ची दिवंगत माणसे दिसायला लागतात .. जीव एवढा एवढासा होतो ...
एखादा उदबत्तीचा वास एखाद्या नव्या कोर्या छत्री वर पडलेल पाणी ... ..मनाला मागे घेऊन जातं .. हरीतात्यांचा आवाज घुमायला लागतो ..
या देवा घराच्या माणसांनी आम्हाला खूप दिलं .. सदैव इतिहासाचे पंख लावलेला हा वेडा बागडा माणूस आम्हा एवढ्या एवढ्या हलक्या पोरांना घेवून उडत उडत जायचा ... खर खोट देव जाणे पण क्षत्रिय कुलावतौंस वैगरे च दर्शन घडवायचा.

आमच्या चिमुकल्या जीवनाच्या हरळी च्या मुळ्या त्यांनी भूतकाळात जाऊन रुजवल्या... हरीतात्यांनी कधी आम्हाला पैशाचा खाऊ दिला नाही ... पण प्रचंड अभिमान दिला ..

चिमुकल्या मनगटात कसल्या तरी जोमाच्या मनगट्या घातल्या .. त्या वेळी दिसल्या नाहीत त्याच्या त्या अदृष्य वळ्या पण आज एखाद्या आघाताच्या क्षणी दिसतात . दुर्दैवानी दरवेळी मुठी वळाव्यात तश्या वळतातच असे नाही ... पण वेळी प्रसंगी वळू शकतील असा कुठेतरी आत्मविश्वास जो आत मध्ये लपलेला आहे तो हरीतात्यांनी आम्हाला न मागता दिला......

निवडक अंतू बरवा

2012-02-01T20:21:00.001+05:30

रत्नागिरीच्या त्या मधल्या आळी मध्ये लोकोत्तर पुरुष राहतात. देवानी ...माणसांची एक निराळीच घडण केली आहे. त्यांच्या मध्ये रत्नागिरीच्या लाल चिर्याचे , नारळा फणसाचे , खाजर्या आळवाचे आणि फट म्हणता प्राण कंठाशी आणणार्या ओल्या सुपारीचे गुण अगदी एकवटून भरलेत . अंतू बरवा हा ह्याच मातीत उगवला आणि पिकला.
जीवनाच्या कुठल्या तत्व ज्ञानाच्या अर्क हि मंडळी प्यायली आहेत .. देव जाणे .. त्यातली निम्म्या हून अधिक माणसं मनी ओर्डर वर जगतात .. आणि त्यातले पैसे वाचवून दावे लावतात..प्रत्येकाची तारीख पडलेली ..

विशाल सागर तीर आहे .. नारळीची बन आहेत पोफळी च्या बागा आहेत ... सार काही आहे .... पण ...त्या उदात्ततेला दारिद्र्य असं छेद देवून जांत आणि मग उरत काय ? एक भयाण विनोदाच अभेद्य असं कवच !

कोकणातल्या फणसासारखीच तिथली माणसेदेखील ....खूप पिकल्याशिवाय गोडवा येत नाही त्यांच्यात !

आज फिर जीने की तमन्ना हैं

2012-01-31T00:05:00.001+05:30

कल के अंधेरों से निकल के, देखा हैं आँखे मलते मलते
फूल ही फूल जिन्दगी बहार हैं,
तय कर लिया

आज फिर जीने की तमन्ना हैं

काँटों से खिंच के ये आँचल, तोड़ के बंधन बांधी पायल
कोई ना रोको दिल की उड़ान को,
दिल वो चला
आज फिर ...

डर हैं सफ़र में कही खो ना जाऊ मैं,
रास्ता नया

आज फिर जीने की तमन्ना हैं

शैलेंद्र

काही बोलायाचे आहे

2012-01-29T00:29:00.002+05:30

काही बोलायाचे आहे, पण बोलणार नाही
देवळाच्या दारामध्ये, भक्ती तोलणार नाही

माझ्या अंतरात गंध कल्प कुसुमांचा दाटे
पण पाकळी तयांची, कधी खुलणार नाही

नक्षत्रांच्या गावातले मला गवसले गुज
परि अक्षरांचा संग त्याला मिळणार नाही

मेघ जांभळा एकला राहे नभाच्या कडेला
त्याचे रहस्य कोणाला कधी कळणार नाही

दूर बंदरात उभे एक गलबत रुपेरी
त्याचा कोष किनार्‍यास कधी दिसणार नाही

तुझ्या कृपाकटाक्षाने झालो वणव्याचा धनी
त्याच्या निखार्‍यात कधी तुला जाळणार नाही

यशवंत देव

कुणाच्या खान्द्यावरं कुणाचे ओझे ?

2012-01-28T18:42:00.000+05:30

अंत झाला अस्ता आधी , जन्म एक व्याधि
वेदानांचे गाणे म्हणजे पोकळं समाधि
देई कोण हळी त्याचा पडे बळी आधी
हारापरी हौताम्य हे त्याच्या गळी साजे

कुणाच्या खान्द्यावरं कुणाचे ओझे ?

दीप सारे जाती येथे विरून विझूनं
वृक्ष जाती अन्धारात गोठुन झडून
जिवानाशी घेती पैजा घोकून घोकून
म्हणती हे वेडे पीर तरी आम्ही राजे

कुणाच्या खान्द्यावरं कुणाचे ओझे ?

कशासाठी उतरावे तम्बू ठोकुन
कोण मेले कोणासाठी रक्त ओकून

जगातात येथे कुणी मनात कुजुन

तरी कसे फुलंतात गुलाब हे ताजे

कुणाच्या खान्द्यावरं कुणाचे ओझे ?

आरती प्रभू

संगीत : भास्कर चंदावरकर

स्वर : रवींद्र साठे

उषःकाल होता होता

2012-01-27T19:55:00.001+05:30

उषःकाल होता होता, काळरात्र झाली
अरे पुन्हा आयुष्यांच्या पेटवा मशाली

आम्ही चार किरणांची ही आस का धरावी
जे कधीच नव्हते त्याची वाट का पहावी
कसा सूर्य अंधाराच्या वाहतो पखाली

तिजोर्‍यात केले त्यांनी बंद स्वर्ग साती
आम्हावरी संसाराची उडे धूळ माती
आम्ही ती स्मशाने ज्यांना, प्रेत ही ना वाली

उभा देश झाला आता एक बंदीशाला
जिथे देवकीचा पान्हा दूधाने जळाला
कसे पुण्य दुर्देवी अन पाप भाग्यशाली

धुमसतात अजुनि विझल्या चितांचे निखारे
अजून रक्त मागत उठती वधस्तंभ सारे
आसवेच स्वातंत्र्याची आम्हाला मिळाली

सुरेश भट

वांझ थाय थयाट

2012-01-21T15:19:00.000+05:30

उबदार घरट्यात

आत्ममग्न चीव चिवाट

विद्वान दिवाण खान्यात

वांझ थाय थयाट

अजून किती फसवणार आपण स्वतः लाच ?

{ अभिजित अत्रे ( अत्रे उवाच ) यांच्या कडून प्रेमानी ढापलेल्या चार ओळी }

संवेदना

2012-01-19T01:45:00.000+05:30

आनंद झाला म्हणून असो किंवा वेदना, दुखः झालं म्हणून असो ... माणूस वेग-वेगळे आवाज काढून ते व्यक्त करतो .. भावना व्यक्त करण्या साठी एक अत्यंत प्रभावी साधन आपल्याला मिळालेले आहे... शोकात बुडालेल्या एखाद्या व्यक्तीला म्हणूनच मनसोक्त रडण्या करता प्रवृत्त करण्यात येते ... आज काल हास्य क्लब सुद्धा तसेच काही करतात .. भावनांना प्रभावी पणे वाट करून देण्या साठी "आवाज करणे " हा मार्ग आपण नकळत अवलंबतो. आपण ढोल वाजवून, संगीत वाद्य वाजवून आनंदाच्या भावना व्यक्त करतो.
लहान बाळ, कुत्र्या - मांजरी चे छोटे पिल्लू हि आपल्या भावना व्यक्त करण्या साठी वेग-वेगळे आवाज करते.

शब्दात व्यक्त न होऊ शकणार्या अनेक प्रकारच्या भावना शोधण्या साठी , विविध रस ( विरह , व्याकुळता , कारुण्य इ ) जाणून घेण्या साठी , हिंदुस्तानी शास्त्रीय संगीताची सुरवात झाली असावी, बहुतेक असेच संगीत हि उत्पन्न झाले असावे....

हिंदुस्तानी शास्त्रीय संगीतात सर्व रस आहेत ( विभात्स व विनोद रस सोडून ). अनेक शास्त्रीय संगीतकार आपल्या गायना च्या माध्यमातून अध्यात्मिक उन्नती करून घेतात. हे तंत्र बहुतेक स्वतः चा , स्वतः च्या भावनांचा शोध करून घेत ..पुढे त्या माध्यमातून अनंत ( unknown ) शोधण्यात उपयोगी असावे.

मला हिंदुस्तानी शास्त्रीय संगीत स्वतः च्या भावना शोधण्या साठी खूप उपयोगी वाटते ( going from known to unknown), शब्दात न मांडता येणारे अनेक भाव केवळ स्वरांच्या माध्यमातून आपल्याला स्वतः ची ओळख करून देतात.

उदाहरण देयचे झाले तर दरबारी कानडा हा राग रोद्र रस , आर्जव व कारुण्य रस एकत्र उत्पन्न करणारा आहे आणि त्यातील अति कोमल गांधार हा स्वर हि गंभीरता उत्पन्न करतो .. हा अति कोमल गांधार स्वर गजेंद्र मोक्ष कथेतील , हत्तीच्या विव्हळण्यातून उत्पन्न झाला असे म्हणतात.

पुरिया धनाश्री चे असेच .. फक्त आलापी सुद्धा प्रभावी पणे संध्याकाळची आर्तता, कारुण्य आणि विचित्र हवी हवीशी ओढ .. पटकन दाखवून जाते ... कोमल रिषभ आणि धैवाताची हि जादू आहे

असेच तोडी रागाचे आहे ..सर्व कोमल स्वर घेणार्या रागाचा अति कोमल रिषभ हा स्वर शांत वातावरण निर्माण करतो , मनाला शीतलता देतो ...

मियां तानसेन दीपक राग गाऊन झाल्यावर प्रचंड अस्वस्थ झाला , मनाचा तोल ( nervous breakdown ) गेल्या मुळे.. फिरत फिरत दक्षिणे कडे आला.. तिथे गुजरी प्रांतात त्याला दोन गुजरी मुली पाणी भरत काही गाताना ऐकू आल्या.. त्यांचे गायन ऐकून तानसेन चे मन शांत झाले .. परत तो स्वस्थ झाला , गाऊ लागला आणि उत्तरे कडे गेला ! हीच ती गुजरी तोडी !

अशा अनेक आख्याईका आहेत ..

एक मात्र खरं... तानसेन असो वा कानसेन संगीताची संवेदना सारखीच !

अमृततुल्य

2012-01-12T15:50:00.001+05:30

कुठेतरी पुणेरी पाटी वाचली ... " वेळेला चहा लागतो ... चहाला वेळ नसते " .. पुण्यातील "अमृततुल्यान" मधून मिळणार्या चहाचे असेच आहे...थंडी पडली कि याची "गोडी" अधिक जाणवते , पण अस्सल पुणेकराला कडक उन्हात सुद्धा एक घोट घेतल्या वर आराम वाटतो.
अमृततुल्य हि फक्त पुण्यात आहेत ...ते इथल्या संस्कृती चा एक भाग आहेत. अमृततुल्य हे चहा चे 'दुकान' नाही कि 'हॉटेल ' हि नाही... ते चहाचे मंदिर आहे..
इथल्या साध्या चहा ला वेलची चा एक अस्सल स्वाद आहे.. थोडा आल्याचा आस्वाद आहे... साखर अंमळ आहे .. दुध बेताचेच असले तरी पुरेसे आहे.. खरा अमृततुल्य चहा हा हाच ..इंग्रजी चहाच्या जाती शी याचा काही संबंध नाही. स्पेशल चहा हा गुंड्या भाऊंच्या भाषेत सांगायचा झाला म्हणजे ..चहाची बासुंदी .. ती भुर्के घेत बशीत ओतूनच प्यावी .. घोट घेत घेत .. कट चहा मित्रांच्या घोळक्यात बसून घेण्यात खरी मजा. म्हणूनच खरे जीवाचे मित्र हे नेहमी बरोबर चहा 'घेतात' , 'पीत' नाहीत !
पुण्याच्या पेठान मधून अजून हि अमृततुल्य संस्कृती टिकून आहे. अस्सल अमृततुल्य हे 'चहाच्या दुकानान ' पासून आपले अस्तित्व वेगळं करून उभं आहे.. इथे आत शिरतानाच मालक गल्ला सांभाळत ,चहा करताना स्वागत करतो.
चहा करण्याची , तो उकळत ठेवण्याची , दुध ढवळण्याची , साखरेचा डाव उंची वरून चहात ओतण्याची , मांडी वर छोटा पितळी खलबत्ता घेवून वेलदोडे कुटण्याची , पितळी झारी तून चहा ची धार कपात ओतण्याची ... ह्या वल्लभाची एक लकब आहे. भरत नाट्य मंदिरा जवळचा "नर्मदेश्वर" अमृततुल्य म्हणजे ह्या सर्वा चा एक नमुना आहे .. असे अनेक लकबी आणि स्वतःची अशी एक चव जपणारी अमृततुल्य पुण्यात खंबीर पणे सेवाव्रत आहेत..

मला चहा यमना सारखा वाटतो .. अमृततुल्य ... दिवसाच्या कुठल्याही प्रहराला गोडच .. गोडवा हाच याचा रस .. नाहीतरी काय ..मना साठीच ह्याची खरी गरज .. पोटाच्या भुकेचं आणि या अमृततुल्याचं कुठे आहे घेणं देणं ?

राग संगीताची "प्ले लिस्ट "

2012-01-10T05:01:00.000+05:30

राग संगीताची "प्ले लिस्ट "

पहाटे ४ वाजता हि प्ले लिस्ट आपल्या आय - पॉड वर सुरु करा ... दुसर्या दिवशी पहाटे ४ पर्यंत फक्त ऐकत रहा ! माझ्या आवडीचे काही कलाकार आणि राग. सोहनी राग रात्रीचा राग आहे असे म्हणतात पण तो मला पुरिया च्या जवळपास वाटतो म्हणून मी तेव्हा संध्याकाळच्या आधी ऐकतो !

अहिर भैरव - संजीव अभ्यंकर , अश्विनी भिडे देशपांडे
भटियार - संजीव अभ्यंकर
बैरागी- हरी प्रसाद चौरसिया
बसंत मुखारी - हरी प्रसाद चौरसिया , सुलतान खान , मालिनी राजूरकर
सलग बरारी - राजन साजन मिश्र , आरती अंकलीकर टिकेकर
बिलासखानी तोडी - आरती अंकलीकर टिकेकर , अश्विनी भिडे देशपांडे, मालिनी राजूरकर
मियां कि तोडी- रशीद खान , बिस्मिल्लः खान , मालिनी राजूरकर
गुजरी तोडी - गणपती भट , अश्विनी भिडे देशपांडे, अनुप जलोटा
सारंग - बिस्मिल्लः खान , मालिनी राजूरकर , गीता जावडेकर , सी आर व्यास
मुलतानी - जसराज , संजीव अभ्यंकर
मधुवंती - संजीव अभ्यंकर , अश्विनी भिडे देशपांडे
दिन कि पुरिया - संजीव अभ्यंकर
रामकली - जितेंद्र अभिषेकी , संजीव अभ्यंकर
गुणकली - संजीव अभ्यंकर
सोहनी - उपेंद्र भट , रशीद खान , मालिनी राजूरकर
पुरिया - संजीव अभ्यंकर , जितेंद्र अभिषेकी , रशीद खान
श्याम कल्याण- श्रीनिवास जोशी , संजीव अभ्यंकर

पुरिया धनाश्री - जसराज , संजीव अभ्यंकर , रशीद खान

मारवा - वसंतराव देशपांडे , राहुल देशपांडे , हरिप्रसाद चौरसिया
श्री - गणपती भट , भीमसेन जोशी
ललत - दिलशाद खान, भीमसेन , आरती अंकलीकर टिकेकर
बसंत - संजीव अभ्यंकर , राहुल देशपांडे , राजन साजन मिश्र
झिंझोटी- राजन साजन मिश्र , अश्विनी भिडे देशपांडे
यमन कल्याण - संजीव अभ्यंकर ,राजन साजन मिश्र,अमजद अली खान,अनुप जलोटा,उपेंद्र भट
भीमपलास - मालिनी राजूरकर , संजीव अभ्यंकर ,  बिस्मिल्लः खान
मधुकौंस - संजीव अभ्यंकर, गणपती    भट , मालिनी राजूरकर , वसंतराव  देशपांडे
बिहाग -  संजीव अभ्यंकर , अश्विनी भिडे देशपांडे, मालिनी राजूरकर
मालकौंस - रशीद खान , दिलशाद खान , अनुप जलोटा
जयजवंती - राजन साजन मिश्र
बागेश्री - मुकुल शिवपुत्र, कौशिकी चक्रवर्ती , रशीद खान , संजीव अभ्यंकर
जोग - संजीव अभ्यंकर , अश्विनी भिडे देशपांडे
जोग कंस -  रशीद खान ,राहुल देशपांडे
दरबारी कानडा - राजन साजन मिश्र , अमीर खान , मुन्नावर अली खान
अडाणा - शौनक अभिषेकी , राजन साजन मिश्र
विभास - मालिनी राजूरकर
भैरवी - भीमसेन जोशी , अनुप जलोटा

Dilemma

2012-01-07T15:25:00.002+05:30

I am watching a long line of small red ants in my balcony carrying very tiny piece of sweet towards some destination ! I am not sure if I should be killing these ants who got attracted to a piece of sweet which I must have dropped accidentally last night sometime while having dessert ?!

Its been almost 15-20 minutes , I am watching these creatures diligently carrying a very tiny piece of sweet(GuL poli) , and these 50-100 creatures must have carried it half a feet or so...

I am in great dilemma. Do I have right to kill these innocent creatures , when I myself have invited them by shabbiness of dropping a piece of sweet ?

For now I am just going to let them do their job as nature intends them to do. I will return late evening to see their progress. Hopefully they would disappear to the place they came this morning from ,in search of sweetness, carrying with them their fruit out of their hard work of the day !!

Sawai Gandharva Music Festival 2011

2011-12-13T14:12:00.004+05:30

Sawai Gandharva sangeet festival 2011 was a unique experience. For 5 days classical music enthusiasts were immersed in a feast of performances by some of the best in the field, some young budding talents who gave mesmerizing performances. Day 1 : belonged to Ashwini Bhide-Deshpande with her rendering of Marva and Bihag ably accompanied by Tanmay DeochakkeDay 2 : was unique in the jugalbandi by Ronu Majumdar on flute and Kadri Gopalnath on Saxophone playing both carnatic and hindustani style
Day 3 : versatile performance by Shankar Mahadevan by his shear talent captivated audience young and old
Day 4 : Pure laykaari and Taans of Malini Rajurkar with her simplicity and humbleness captured the essence of classical form. Flamboyant Amjad Ali Khan simply did not get time to perform due to over stretched performances of dancers.
Day 5 : the final day was a truly icing on the cake with the feast of vocalists. The three generations of Rajams, with their "vocal" violins stole the heart of audience. Sawai Gandharva Festival with its tradition for last 59 years has preserved the traditional feel of classical musical "jalsa". It has to be experienced in its fullest with the ambiance, the food that is served at the venue, the enthusiastic crowd and even the dust that is in air ! During the 5 days of the festival, this complex array of surrounding, the listeners around you and the performers coalesce into one... a family. This bond, that is built during these days is the one that needs only to be experienced. I felt myself maturing as a listener of classical music, appreciating the subtle nuances of "swar" and timings of the lay. Such cultural experiences makes the tradition of classical music sustain the test of time. In most unbiased way will I claim that the strength and success of Sawai lies in the fastidious but true connoisseurs of music- the true Punekars! The festival of "खाणे आणि गाणे " concludes for the year 2011 and music lovers are left what could be best described in the words of sant Tukaram in marathi " धाग गेला शीण गेला , अवघा झाला आनंद "

पुणेरी मिसळ

2011-11-30T23:59:00.007+05:30

पुण्यात राहणारा माणूस , मग तो कुठल्या ही जाती , धर्म पन्था चा असला तरी त्या त्या जाती धर्म पंथात तो वेगळा असतो तसच काही मिसळी च आहे... त्यामुळे पुण्यात मिळणार्या "कोल्हापुरी " मिसळीला सुद्धा एक वेगळेपण आहे... खरा मिसळी चा भोक्ता कधी ही कुठल्या दोन मिसळिंची तुलना करत नाही ... हां अलिखित नियम आहे ... "कोल्हापुरी तिखट मिसळ हीच खरी मिसळ" असले बाण मारणारे करवीर हे खरे "मिसळ धर्मच" विसरतात असे मला कुठे तरी वाटत आले आहे ... असो
पुणेरी मिसाळी चा आस्वाद घेण्या साठी पुण्याच्या पेठांतुन वाट काढत भक्ति भावानी , दाटी-वाटीत बसून शांत पणे चविनी खाणे आत्मसात करणे आवश्यक आहे ... तरच त्या मिसळकारणी अन्नपुर्णेचा आशीर्वाद लाभतो
पुण्याचा मिसळीत मानाचे स्थान नारायण पेठेतल्या मुन्जाबाच्या बोळातल्या अण्णा बेडेकरांच्या "बेडेकर टी स्टॉल" चा ... गुळचट ब्राम्हणि पद्धतीची... लाल तर्री ची भाजी असणारी ही मिसळ नाका डोळ्यातून पाणि काढातेच पण दुसर्या दिवशी सकाळी ही आठवते
तुळशी बागेतील श्री कृष्ण मिसळीची खासियत म्हणजे कोकणी पद्धतिची लसणीच्या फोडणी चा तवंग असलेला रस्सा भाजी
शनिवार /नारायण पेठेतील श्री मिसळ अशीच.... रस्साभाजित आणि मिसळीवर ओला नारळ कोकणी थाट दाखवणारी
टिळक रोड वरचा रामनाथ म्हणजे खरा "पुणेरी - कोल्हापुरी "... कोल्हापुरी जाज्वल्य अभिमान असणारे ही रामनाथ ची मिसळ खाल्ल्या वर गप्प बसतात असा अनुभव पुणेकरान्ना आहे ....
मिसळी च्या ह्या मिरावणुकित रास्ता पेठे तील वैद्य उपहार गृह , कुमठेकर रस्त्या वरील चंद्रविलास , कर्वे रोड वरील काटा किर्र अश्या मिसळी आपले वेगळे पण दाखवून जातात

पुण्यात राहून जर एखाद्या मिसळ भोक्त्या ला ह्या सर्व मिसळींचे आस्वाद घेता आले नाहित तर त्याने काही तरी पाप केले असावे असे समजवयास हरकत नाही !

आता पूर्वी सारखे पुणे उरल नाही ...

2011-11-08T16:42:00.006+05:30

आता पूर्वी सारखे पुणे उरल नाही ...
पुण्या चा जाज्वल्य अभिमान असणारे ही आता चारलोकात बिचकून वागतात ... हमारे वक्त पूने में ऐसा नहीं था ..वैगरे वाक्य आपल्या मित्रात टाकुन बघतात ... पण त्या पुढे काही मजाल जात नाही
त्याला कारण ही तसेच आहे... ठेवलय काय आता इथे ... मुंग्यां सारखे लोक बे एरिया मधे गेले... तिकडे सदाशिव , नारायण , शनिवार पेठा वसव्ल्या.... पुढची पीढ़ी तरी सुखात नांदेल ... लोणी साखरेची चव पीनट बटर मधे शोधावी लागतेय एवढच दुख्ख

म्हणतात की आय टी नी पुण्याची प्रगति झाली .... कसली डोम्ब्ल्याची प्रगति ? नुसती गर्दी वाढली ... ती ही बाहेरची... पुण्यात आता मराठी बोलणारा हुड्कावा लागतो ... आपला असा एक म्हणाल तर शपथ ... परकेच जास्त ..
आय टी ने फ़क्त एकच केले ... पुण्याला पौडाच्या जवळ न्हेले !!!!

- अंतु बर्व्याचे स्वगत ( ८ नोव्ह २०११ )